Volg de gele pijlen

Dag90/91/92/93/94/95/96/97
Op. 5/6/7/8/9/10/11/12oktober
Overnachtingplekken: Calzadilla de los Hermanos/Leon/Leon/Hospital de Orbigo/El Ganso / El Acebo/Camponaraya/Trabadelos
Dagafstanden: 24/30+12(bus)/0/34/30/23/25/27
Totale afstand: 2204

Gewoon de pijlen volgen tot je er bent
Gewoon de pijlen volgen tot je er bent

De afstand tot Santiago wordt steeds kleiner. Wat een raar idee. Het einddoel komt in zicht. Over een dag of acht zou ik er kunnen zijn. Ben er nog niet zoveel mee bezig.. De dagen rijgen zich aaneen. Leven in het moment. Ruimte, natuur, ontmoetingen.  Ik  volg de gele pijlen en ik loop. Bijna  100 dagen al .Vanuit de blog reacties (heel erg fijn al die reacties, doet me goed!!)  kreeg en krijg ik vragen over mijn schoenen en  over blessures en  pijn. Daar heb ik inderdaad nog niet eerder over  geschreven. Ik loop op mijn tweede paar schoenen deze tocht. Precies dezelfde als mijn eerste paar, yakleren Hanwag bergschoenen. Oerdegelijk en stevig. Minimalistisch  schoeisel durfde ik vanwege eerdere blessures niet aan . Halverwege Frankrijk bracht Marion het tweede paar op mijn  verzoek voor me mee uit Eindhoven.  Het profiel van de zool van het eerste paar was toen al grotendeels afgesleten na 1000 km lopen. Terwijl ze bij Bever aangaven dat een dergelijke zool z’n 1500 tot 2000 km meegaat. Niet dus, al had ik er rekening mee gehouden dat ik ergens onderweg mijn schoenen zou moeten vervangen of verzolen. Nu loop ik alweer meer dan 1200 km op het nieuwe paar en ik ga er Santiago mee halen, al zit er opnieuw niet veel profiel meer op. 

Dat was een uitdaging gisteren toen het voor het eerst sinds een paar weken regende. Een steile afdaling van El Acebo naar Molinaseco. Ik haakte aan bij twee Spaanse mannen die het pad leken te kennen. Helemaal blij was ik: de schoenen “plakten” prima op de natte aarde en mijn oude angst om te vallen liet zich niet gelden. Regen is een goede katalysator voor de echt Camino spirit....
Pijn in mijn voeten heb ik bijna elke dag....in het begin voelen de voeten stijf, op het einde van de dag voelen ze beurs en branderig. Gelukkig geen blessures (tot nu toe) . In Frankrijk liep ik  weken met pijn in een knie, maar dat is vanzelf over gegaan en af en toe heb ik last van mijn enkel of pijn in een heup maar het gaat telkens weer over. Ik verbaas me over het herstel vermogen van het lichaam. Bij aankomst s'middags voelt het gebroken, en de ochtend daarna is het weer helemaal klaar om te gaan. 
Lekkere afdaling
Lekkere afdaling

In Albergue Verde, een “hippie” herberg “ in Hospital de Orbigo sprak de gastheer (na live muziek bij het eten) zeer inspirerend over de effecten van het lopen van de Camino. De Camino is de weg van het hart, zei hij, en door het lopen en het leven in eenvoud gaat het hart steeds meer spreken. Vrijheid, waarheid, liefde krijgen de ruimte. Echte vrijheid heeft te maken met het hebben van tijd , niet van geld. “Poor rich people” , ze  hebben  geen tijd , geen vrijheid, geen verbinding  en zijn onderworpen aan de wetmatigheden van het moderne leven, meer verdienen, meer presteren, meer consumeren. 

Een mooie formule die hij zijn gasten verder meegaf was de volgende (ik kan die vanuit ervaring onderschrijven)
probleem +  O2 (zuurstof) = oplossing                 ........adem door je probleem heen en voila.....!!!
Cruz de Ferro, Marion en Aneta “hippy-hearts”
Cruz de Ferro, Marion en Aneta “hippy-hearts”

De Camino geeft precies wat je nodig hebt. Zo “kreeg” ik afgelopen zondag een ongeplande rustdag die achteraf heel erg nodig was. Zaterdag arriveerde ik hondsmoe in. Leon   ik had bedacht dat ik zondag “even snel” de kathedraal wilde bezoeken en dan verder ging lopen ,gedreven  als ik was/ben  om mijn tocht voort  de zetten. Bij het nonnenklooster Hermanas Trinidades had ik  s' middags in mijn houwtje-touwtje Spaans telefonisch een kamer gereserveerd  voor een nacht. In het weekend zou het wel eens druk kunnen zijn in Leon. Toen ik er s'avonds  aankwam pakte de gasten-non mijn handen vast en  zei zeer beslist: “dos noches”. Ik moest twee nachten blijven! Mijn oorspronkelijke planning smolt op dat moment en ik barstte bijna in tranen uit bij het idee dat ik zomaar een dagje niet hoefde te lopen. Ik kreeg een schitterende kamer met uitzicht op de kathedraal. De rest van de avond en een groot deel van de zondag heb ik geslapen als een baby. En de schitterende kathedraal met haar bijzondere energie heb ik  uitgebreid kunnen bekijken en ervaren. Wat een cadeau! 

Lichte energie in de kathedraal van Leon
Lichte energie in de kathedraal van Leon

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Margriet (maandag, 15 oktober 2018 12:16)

    Lieve Marion,
    Ik denk regelmatig aan je en aan je bijzondere tocht.
    Een echte pelgrim ben je, een tocht met jezelf en naar binnen.
    Geniet nog van de laatate weken.

    Heel veel liefs

    Margriet

  • #2

    Anine (maandag, 15 oktober 2018 15:27)

    Lieve Marion, Wat ben je al ver en wat een prachtige verhalen om te lezen!
    Wens je een prachtige, mooie tijd toe voor je laatste pelgrimsweek!

    Liefs,
    Anine

  • #3

    Jan (maandag, 15 oktober 2018 17:39)

    Hoi Marion,

    Bedankt voor weer een mooi stuk tekst waarin je soms bijna voelt hoe het met je voeten is ;-).
    Succes met de volgende kilometers!!!

    Lieve groet,
    Jan

  • #4

    Mathilde (dinsdag, 16 oktober 2018 12:55)

    Wat een kadootje, steeds je verhalen te mogen lezen. Dankjewel! En wat stoer dat je nooit schreef over de pijntjes en ongemakken. Goed dat je het nu wel deed. Heel veel Toitoitoi bij de volgende km naar Santiago en wellicht verder!

  • #5

    Moniquevd Berg (woensdag, 17 oktober 2018 09:11)

    Lieve Marion, wat een prachtige tekst heb je geschreven ..zo recht vanuit je hart.
    het is bijzonder je persoonlijke ervaringen zo mee te mogen beleven. Dank je wel dat je ons dat gunt.
    Ik wens je een mooie aankomst in SdC aan.